Befasi apo jo, erdha!

Erisi doli në tarracë për ta ndezur një cigare me Rronin, një tjetër anëtar i ekipit të shfaqjes. Vetëm dy ditë më parë, Erisi ishte takuar me Lorikun për ta parë një tjetër shfaqje. Erisi nuk ia kishte përmendur ndejën e sotme, thjesht e kishte inkurajuar të vinte në shfaqje. E dinte që nuk ishte ide e mirë t’ia përmendte Lorikut një ndejë në Orchid.

Ai nxitoi ta mbaronte cigaren, me dëshirën që t’i bashkohej Lorikut në tavolinë.

Në një shpërthim lumturie të papërmbajtur, Erisi e përshëndeti shokun e tij të vjetër me stilin e tij plot ngrohtësi: “Hej, gjysma tjetër e imja është këtu! Mwah, mwah!” Ky prezantim, një ndërthurje e dashurisë dhe aktrimit, përshkruante thelbin e lidhjes së tyre — lozonjare, shprehëse dhe karizmën e Erisit.

Loriku ndaloi për një çast, duke parë drejt Rronit, me qëllimin e qartë për ta drejtuar bisedën diku tjetër. “Epo, kush na paska ardhë? Një fytyrë e re?”

“Hej, Lorik!” u përgjigj Rroni, që Lorikun e njihte vetëm prej asaj që ia kishte treguar Erisi.

Erisi, që kurrë nuk i ikën asnjë moment pa treguar diçka personale, shtoi: “Dhe këtu e kemi edhe Zanën, një tjetër shoqe e ngushtë që duhet ta njohësh gjithqysh”, duke u siguruar që Rroni të prezantohej si duhet me gjithë shoqërinë.

“Tung, të gjithëve!” tha Rroni, tashmë duke e përshëndetur të gjithë grupin.

Një rend gotash dollie, porositur pa asnjë hezitim, erdhi në tavolinë me shpejtësi çuditëse, si të kishte qenë e parashikuar nga vetë baristi. Teksa biseda zhvillohej rreth shfaqjes dhe filluan të mësonin më shumë për Rronin, Erisi, gjithmonë kureshtar, iu afrua Lorikut dhe e pyeti:
“Pra, si t’u duk roli im në shfaqje? Bëhu i sinqertë, a isha paksa dramatik?”

“Gëzuar!” thirri Loriku. “Për Erisin, që gjithmonë i pëlqen të jetë dramatik — dhe kjo i përshtatet shumë në skenë”.

Erisit nuk i pëlqeu shumë komenti i Lorikut dhe ishte disi i ndjeshëm ndaj faktit që Loriku po i kushtonte më shumë vëmendje Rronit. I shqetësuar, e tërhoqi mënjanë Zanën, shoqen e tij të besueshme, sikur donte t’i thoshte diçka, por hezitoi. “Do flas me të. Ndoshta nesër. Vetëm ne të dy”.

Zana, e lodhur prej Erisit dhe Lorikut, propozoi: “A ka kuptim të jemi këtu e mos ta shijojmë? Hajde — t’u bashkohemi njerëzve e të kërcejmë deri në agim. Është mirë për shpirtin”.

“Ide e mrekullueshme”, u përgjigj Erisi, hareshëm. “Por vetëm për pak”.

Loriku vazhdoi të ishte i fiksuar pas Rronit. Pas çdo çasti që kalonte, secila bisedë tjetër në tavolinë zhdukej gjithnjë e më shumë nga mendja e tij. Rastësisht, Rroni — i gjatë, i hollë dhe krejtësisht i pavetëdijshëm për interesimin e Lorikut — përfundoi i ulur pranë tij.

Rroni kishte dëgjuar për Lorikun, por nuk ishin takuar asnjëherë. Loriku ndiente një ngazëllim të qetë — me Rronin, e dinte se duhej të sillej me kujdes, sepse e njihte shumë mirë Erisin, dhe të thellohej me Rronin, i cili ishte pjesë e ekipit të Erisit, mund ta bënte Erisin të ndihej i shpërfillur.

Thellë në vetvete, Loriku ndiente mungesë për diçka të vërtetë dhe të qëndrueshme. Ai dëshironte thellësi të sinqertë, diçka përtej takimeve të rastësishme apo bisedave shoqërore. Loriku dëshironte një lidhje që do të zgjaste, një marrëdhënie që do të rritej ngadalë, do të ishte e qëndrueshme dhe e vërtetë.

“Erdhën pijet”, tregoi Loriku, teksa iu shërbyen gotat e tekilës, përcjellur nga një seri pijesh: sex on the beach dhe shumë vodka sour.

“A e sheh atë mrekulli në sytë e tyre kur kërcejnë?” tha papritur Rroni. “I shkon për shtat të qeshurave, pijeve. E mbaj mend herën time të parë këtu — e paimagjinueshme, por çuditërisht çliruese”.

Ai i buzëqeshi Lorikut, me fjalët e veta që i pëlqyen, pastaj gëlltiti pijen me një frymë.

“Mirupafshim”, tha, duke buzëqeshur në atë mënyrë që linte të nënkuptonte se ndoshta, herën tjetër, do të kishin më shumë kohë për të biseduar.

Loriku e sinjalizoi kamarierin dhe kërkoi edhe një radhë tjetër pijesh,

“Pse jo?” tha ai, me ton disi dëshpërues, por me këmbëngulje. “Ndoshta kënaqem më shumë duke parë turmën duke kërcyer, kur jam i dehur, sesa i zhgënjyer”. Fjalët e tij shpërfaqën një ndjenjë dëshpërimi, sikur largimi i Rronit kishte sinjalizuar një dështim.

Shokët dramatikë

Një rrëfim imagjinar i një nate në qytet.

Duggi Nokaj

Shokët dramatikë

Një rrëfim imagjinar i një nate në qytet.

Duggi Nokaj